Gazety, radia, telewizja, Internet -- media pełne nieautoryzowanych wypowiedzi księży, zda się księży "z łapanki" -- nie mających nic do powiedzenia, wystraszonych nagłą nobilitacją medialną, sprawiających wrażenie "umysłowo oślepionych" blaskiem jupiterów. Wreszcie mówiących nie na temat, zupełnie nieprzygotowanych merytorycznie, często, niestety, wręcz mijających się w swych wypowiedziach z nauką Kościoła.

Dlaczego jest tak, iż konfrontuje się biednych, Bogu ducha winnych proboszczów z przysłowiowego Pcimia z doskonale przygotowanymi do tematu, przewyższającymi ich erudycją, intelektem i medialnym przysposobieniem przeciwnikami, którzy już w pierwszych trzech zdaniach mają nieboraka-kapłana tam, gdzie mieć go zaplanowali -- zapędzonego w kozi róg?

Dlaczego przyzwoleniem darzy się takie sytuacje, tym samym jakby akceptując opinię, iż Kościół to zgraja bazujących na niespójnym światopoglądzie, szukających tylko uciemiężenia wiernych i prywatnych korzyści, złych księży, nie zapominając o popularnym dziś argumencie "o wiadomych preferencjach"?

Czy tego Kościoła, który przez wieki był kagankiem oświaty doprawdy nie stać dziś na oświeconych reprezentantów?

Może więc należałoby zabronić wypowiedzi kapłanom do tego nie przygotowanym? Skorzystać z dobrodziejstw hierarchii i pozwolić na zabieranie głosu tylko tym, którzy naprawdę coś do powiedzenia mają i w medialne dysputy wniosą więcej, niż nam to dziś dane oglądać; idąc krok dalej -- wyszkolić zespół odpowiedzialny za tego typu kontakty?

Zebrać medialnie najodpowiedniejszych -- pięknych i urzekających, biegłych w popularnych dziedzinach życia, reprezentantów Kościoła i wpoić im zasady "korzystania" z mediów. Nauczyć zachowania przed kamerą, mikrofonem; wypracować budzący zaufanie wizerunek, zasób pozytywnych słów, działających na wyobraźnię zwrotów, alegorii; wpoić sposoby prowadzenia ekranowych dyskusji, przygotować na najróżniejsze formy ataku, stworzyć strategię statecznej, tchnącej eschatologiczną pewnością, obrony.